از نامها خبري نيست/ پيِ هر نام كه ميگردم/ خاكستري را پرنده ميبينمو چقدر نام پشتِ قبالهي «سامان» است/
و چقدر ننگ در خيابانهايِ نزديك روشن /وليعصر، هنوز پشت چراغ قرمز است / و آدمنماهاي زيادي /
در خيابانهاي يك طرفه /پوست مياندازند/مردي ظهور نكرده است/ كه انقلاب را جهاني كند/ و در ولي عصر / انتظارهاي كشنده را زير بگيرددر «بقيةُ الله » هر روز/ چشمهاي بزرگي/ زير تيغها، استحاله ميشوند/
و خاكسترِ هزار پرند/ در آزمايشگاه/ اندازهگيري ميشود/ نااميد كه باشي/ ميفهمي چه ميگويم
□ويروسها / ستونها را جويدهاند/ و در سر مقالهها/ چيزي كه مهّم نيست/ زندگي است/ و گر نه
اينقدر سرگذشتِ جانداران غير اهلي را/ نشخوار نميكنند/ زمين نم پس نميدهد/ و روي تختها/ هر لحظه
پرندهاي زندهبهگور ميشود/ خار در چشمِ من اگر دروغ بگويم!
□مادرم ازترس/ صبحهايش را/ ذرّه ذرّه بيدار ميشود/ و شبهايش را/ آرامبخش ميخورد/مبادا فردا حجلهاي
پشت درِ خانهامان/ سبز شود/ و چقدر خوشبختيِ مادرم ناچيز است! / مرگ رفتاري عادي شده است
براي كسي كه پسرش شيميايي نيست/ و براي كسي كه همراهش/ تجارتِ هزار شمش طلاست
□شما هم جاي من باشيد چه ميكنيد/ سال 1369/ برادرم چشمهايش اسيدي است/ و خون بر لبهي ناخنهايش
دلمه بسته است/ سال 1372/ برادرم زخمهايش فوّاره ميزند/ و گلويش/ كپك زده است/ سال 1378/ مستند سازان/ از رگهاي چروكيدهاش/ فيلم ساختهاند/ سال 1382/تيترهاي روزنامه دروغ ميگويند/ برادرم/در نزديكترين فاصله با بهشتِ زهراست/ رازِ زخمهاي برادرم را/ سيبهايي ميدانند كه فقط از آتش و اسيد وزيدهاند
□چشمهايم را كبريت ميزنم/چيزي شبيهِ آوارِ هزار حلقه چاهِ نفت/ در من فرو ميريزد/ و از امروز/كسي در «ساسان» منتظر من است/ روزنامهها خوش به حالشان ميشود/ فردا تيتر روزنامههاست/ يك نفر، تنهايك نفر/از آمارِ چند ميليوني، كم شده است!
مريم سقلاطوني
اینجا شهید آباد کوچکی است که دلتنگی های مرا کریمانه در خود جای می دهد روزگاری نامش عشقستان اسماعیل بود.