بی وضو دست بر خاک شهیدان نتوان زد/ چون که میراث شهادت ثمر قرآن است
تنها نیست
سایه ی کسی
تا ابدیست
جاریست
پ.ن: قبر این شهید نزدیک گلزار شهدای هفت تیر ... اگه خواستی برو صداش کن خودش پیدات میکنه:)
روز شهادت امام رضا علیه السلام مشهد نبودم دلم خیلی گرفت. با لیلا جون و زینب جونم رفتیم بهشت زهرا (س)
با لیلا یه سری هم زدیم به امام زاده سید مصطفی :)
روز خوبی بود خیلی خوش گذشت
پ.ن: سرما خورده ام آنقدر سرفه کرده ام که دل و ورده ام از دهانم در آمده انگار.
تازه حالا می فهمم البته فقط کمی که سرفه یعنی چی
پ.ن: مامان این خاطره رو این همه سال تعریف نکرده بود ... تا اینکه چند روز پیش ..ولش خودش یه پست مفصله
پ.ن 2: راستی مامان چند تا دیگه از این خاطره های تعریف نکرده داره؟؟
دوباره گم شدم
درباه م.ش خبر بدی شنیدم. خیلی بد. خیلی خیلی بد
و توی این چند روز که درگیر این خبر بودم خیلی دلم می خواست باهات حرف بزنم
تمام هزار توی ذهنم درد می کنه
کاش....
پ.ن: دلم برای خودم تنگ شده....کسی تازگی ها خودمو جایی ندیده؟؟؟؟؟؟؟؟؟
آی با شمایم بنشینیدبنویسید سر سطر
که صبحاز مزار شهدا میآید
با سبد هایی از میخک سرخ
وسپس
می آیندصبح و خورشید و نسیم
وبه لبخندی
می گشایند در مدرسه را
زنده یاد سلمان هراتی
دانشجوىفیزیک دانشگاه مشهد: شهید سید حمید میرشمسى یکى از دوستان حمید نقل مىکند :" در یکى از مناطق جنگى غرب، تعدادى عراقى را به اسارت گرفتیم که یکى از آنها زخمى بودو آب مىخواست. اتفاقاً آوردن آب از آن محل کار بسیار مشکلى بود، بهطورىکه باید با قاطر آب را از پاى کوه به بالاى کوه مىآوردیم. شهید سید حمید قمقمه خود را به او داد و خودش نه ساعت تمام بدون آب ماند و در آخر خود آن اسیر زخمى را به دوش کشید و پایین آورد.
پ.ن: با خبر شدم آقای دکتر ذوالفقار رهنمای خرمی هم اتاقی شهید علم
الهدا در دوره کار شناسی و دوست صمیمی دوران دانشجویی شهید به رحمت خدا
رفتند.......
خدا رحمتشان کند..... چه قدر سوال نپرسیده داشتم از ایشان ........
فردا سالگرد برادر شهید علم الهدا هم هست
فاتحه ای
نه برای خسته ای
که برای خودمان
و لدتنگی هایمان
و فرصت های از دست رفته
قبل از انقلاب یه شب بابا و داداشم می رن به قول ساواک خرابکاری
بگیر بگیر که میشه، باباهه فرار میکنه
و داداشه میره زیر یه کامیون قایم میشه اما غافل که اینکه نصفش بیرون
ساواکیه
میاد از زیرکامیون میشکه بیرون وبا قنداق تفنگ چنان میزنه به نشیمنگاهش که
بیچاره تا چندروز نه می تونسته بشینه و نه راه بره....
ساواکیه بعدش میگه : بچه تو که هنوز مرد نشدی اینجا چه غلطی میکنییکی دو سال بعد انقلاب پیروز شده بوده و جنگ شروع
داداشه میره جبهه و یک هفته تو محاصره قرار میگیرن
قبل از عملیات نفری یه بسته شکلات بهشون میدن که همه ی بچه ها شکلات ها رو حیف و میل میکنن جز این یکی
تو اون یه هفته که تو محاصره بودن .. تدبیر میکنه و روزی یه شکلات بهشون میده
زنده موندن و برگشتن و....مرد شده بود دیگه و همون سال هم ازدواج کرد.(زیر 20 سالگی)
پ.ن: یادش به خیر قدیما بچه ها چه زود مرد می شدن.خدایی اش الان کدام جوان زیر 20 سال می تونه مسئولیت خانه و زندگی رو مردانه قبول کنه و....
پ.ن 2: شهید کاوه موقع شهادت 25
ساله بوده. در حالی که فرمانده بوده، کوموله ها از دستش به عذاب بودن و
برای سرش جایزه تعیین کرده بودن. مسئولیت زندگی و خانواده داشته با یک دختر کوچولوی دو ساله
سکانس دوم:
امروز نام کسی را از لیست مخاطبان موبایلم حذف کردم
دلیلش این بود که خبر دارشدم مخاطب مورد نظر دیگر در قید حیات نیست.
سکانس سوم:
این مخاطب آقای موحدی از دوستان نزدیک شهید سید جواد امین یزدی بود.برادر شهید می گفت او با شهید مثل یک روح در دو بدن بودند. همدیگر را خیلی دوست داشتند.
این دوست داشتن رامن در خلال جلسه مصاحبه دیدم. اشک در چشم هایش جمع شده بود.
برای آمرزش این رزمنده غیور و دوست و همرزم شهدا فاتحه ای بخوانیم.
پ.ن: کم کم دارد دیر میشود. دارند افرادی که ارتباط مستقیم با شهدا داشتند از دست می روند. کاش در ثبت خاطرات شهدا تعجیل کنیم
جمعه 12/10/65
راس ساعت 5 بعد از ظهر، من به اتفاق آقای "فلاح چگینی" به تیم 2 رفتیم.
بچه ها در حال ساختم سنگر بودند که ناگهان صدای مهیب انفجار ما را به خود آورد.
"قربان جانی" زخمی روی ناحیه گیجگاهش مشخص بود. تکه ای از مغز او به همراه خون روی زمین ریخت.
"علیرضا گندمی" ترکش نسبتا بزرگی به ناحیه ران پایش اصابت کرد.شریان رانش پاره شدو رنگ صورتش در اثر شوک و خونریزی شدید به زردی گرایید. لبهای گندمی کبود شده بود و فقط صدای یا حسین سر میداد
برادر طاووسی از نحیه صورت زخمی شد.
برادر فلاح چگینی از ناحیه سرو مچ دست چپ آسیب دید.
برادر مداحی از ناحیه کتف و برادر قلعه وند زحمی سطحی برداشت.
برادر کمانکش و گورکانی هم زخم شدیدی از ناحیه مچ پا و غیره داشتند.
شنبه 13/10/65
ساعت 3 بامداد برادر سید احمد موسوی از بچه های سپاه محمد(ص) به وسیله گلوله پلاتین در سنگر کمین به شهادت رسید
برگی بود از دفتر خاطرات شهید سید جعفر موسوی
گوشه چشمی به خواب هایم کرده بودی
غفلت زده خوابم برد
بیدار که شدم کار از کار دل گذشته بود
این از این
تلفن که زنگ خورد
اصلا دلم نلرزید و حتی احتمال هم ندادم که
ممکن است ربطی به خواب های روشن آبی ام داشته باشد
غفلت کردم
تا اینکه امروز دیدم که
گذاری از این طرف ها داشته ای
بی آنکه من بفهمم
بدانم
وای بر من
و بر غفلت های مدامم
این هم از این
والعصر . ان الانسان لفی خسر
این آیه ها را که
بر دیوار مدیریت فرهنگی دیدم
داشتم اشکهایم را پاک می کردم
کاش گریستن سودی داشت
چه قدر این روز ها دلتنگ هویزه ام
دست دلم را میگیرم و می رویم آبدار خانه
برف می بارد
از زیر تلی از برف
چشم هایت پیدا نیست
اشک هایم را پاک نمی کنم
شاید مزه این دلتنگی ها زیر زبان کسی دیگر هم رفت
اینجا شهید آباد کوچکی است که دلتنگی های مرا کریمانه در خود جای می دهد روزگاری نامش عشقستان اسماعیل بود.