آن ها كه تن به هر ذلتى مى‏دهند تا زنده بمانند، مرده ‏هاى خاموش و پليد تاريخ اند

و ببينيد آيا كسانى كه سخاوت مندانه با حسين به قتلگاه خويش آمده‏ اند و مرگ خويش را انتخاب كرده‏اند

-در حالى كه صدها گريزگاه آبرومندانه براى ماندنشان بود

 و صدها توجيه شرعى و دينى براى زنده ماندن شان بود- توجيه و تاويل نكرده ‏اند و مرده‏ اند،

اينها زنده هستند؟

آيا آن ها كه براى ماندن ‏شان تن به ذلت و پستى، رها كردن حسين و تحمل كردن يزيد دادند كدام هنوز زنده ‏اند؟

 هر كس زنده بودن را فقط در يك لش متحرك نمى‏بيند زنده بودن و شاهد بودن حسين را با همه وجودش مى‏بيند، حس مى‏كند و مرگ كسانى را كه به ذلت ‏ها تن داده ‏اند تا زنده بمانند مى‏بيند. (علي شريعتي)