من پدر را به خاطر ندارم          عکس هایش فقط سهم من بود

مادرم قصه ها گفت از او            قصه هایی که در فهم من بود

چفیه و یک لباس بسیجی         شانه و شیشه ی عطر خالی

یک پلاک است وقرآن جیبی              از پدر مانده تنها خیالی

پیکر پاک او توی اروند                   چه غریبانه غسل و کفن شد

وقت تشیع او من نبودم                غربتش غربت شعر من شد

او شجاعانه در یک شب سرد           تن به رود اروند زد و رفت

آخرین بوسه ی زندگی را              با عطش روی قرآن زد و رفت

کاش من میشدم رود اروند            تا پدر هم در آغوش من بود

سجده ی آبو قد قامت موج          خوش ترین نغمه در گوش من بود

سعیده موسوی زاده